Lyriek
Loflied voor De Goubloem
(Joseph Pearce - Nieuwjaarsbrief - 1 januari 2026)
Zodra de tijd de ogen sluit, ontluiken klanken, kleuren, zoete geuren.
De stad kijkt toe en ziet hoe haar verleden door de straten stapt.
Ze licht haar hoed en schudt de hand van wie haar door de eeuwen heen terzijde heeft gestaan.
Niemand duwt ze uit de weg, niemand wordt vergeten.
Ze weet dat tranen kunnen troosten, een vloek oplucht en tegenspoed een nieuw begin voorspelt.
Geen oorlog kreeg haar op de knieën, geen offer bleek vergeefs.
Zodra de tijd ontwaakt, verschijnt een stoet van reuzen.
Ze reiken naar de hemel en doen de sterren blozen.
Hun woordkunsten scheppen paradijzen, hun tonelen timmeren aan dromen.
De ommegang danst langs de huizen, een lust voor groot en klein, de onversneden trots van wie met onverdroten vlijt het boek met haar verhaal heeft helpen schrijven.
De stad buigt diep voor zoveel toewijding.
Haar dankbaarheid blaast wintervingers warm, lacht teder zomersproeten toe.
Het nieuwe jaar is ingetreden. Het trekt zijn feestdos aan en heft het glas.
De rederijkers feesten mee en nodigen iedereen uit dag in dag uit met haar te vieren.
De Vilvoordse rederijkers
(Laura Buelinckx - Nieuwjaarsbrief - 1 januari 2025)
Prins tot deken, braek tot beeld
Met woord en daad
Klatergoudpraat
Literaire pracht en praal in overdaad
Op heterdaad
te betrappen in onze geliefde stad
Van acrostichon tot zoetgevooisde schrijvers die spreken over schrijven
Met tekst, toneel, show en stoet
reiken de rederijkers ons de hand
bieden zij rijkdom voor hoofd en hart
(En we weten allemaal,
een rijke ziel is zoveel meer waard
Dan een rijkelijk gevulde hand)
De koning te rijk
Dat zijn zij - dat waren zij reikhalzend uitkijkend naar de ommegang - Vier keer reuzeblij
reusachtig pronkend en
prevelend van geluk in de processie
In het nieuwe jaar
wensen zij weer
meer waarde in woorden
meer liefs voor elkaar
meer rede, rede, rede:
Laat dat een goede reden zijn
elkaar nog meer te bereiken en verrijken
met gezelschap,
gemütlich genietend
van genootschap.
Alleen zo
komen onze woorden
pas echt tot leven.
Oh Goubloem
(Jurgen Masure - Nieuwjaarsbrief - 1 januari 2024)
oh goud, oh glans, oh schijn, oh straal,
oh licht, oh gloed, oh lijn, oh schaal,
oh blink, oh baai, oh fonkel, oh draai,
oh flash, oh schijn, oh vlaag, oh vleug,
oh schicht, oh zon, oh ster, oh deug,
Ja gouw, ja vuur, ja vlam, ja vonk,
ja dag, ja nacht, ja droom, ja licht,
ja lach, ja glim, ja glans, ja klonk,
ja brand, ja sleep, ja traan, ja zicht
oh bloem, oh munt, oh geld, oh schat,
oh strijk, oh waarde, oh pronk, oh mat,
oh kroon, oh ketting, oh ring, oh broche,
oh loon, oh staaf, oh munt, oh plak,
oh pracht, oh weelde, oh geil, oh dronk
oh waarde zo hier, op de buhne, oh stond
oh wat oh ja, oh geschied opt gemak,
oh kamer, oh jullie, oh glorie, oh eer,
oh rede, oh rijk, oh ja oh graag en meer
oh edeling, oh hoof, oh man, oh vrouw
oh fiscaal oh griffier en goudensdauw
van 1493 tot nu en hier
was goubloem ja als kamerwaar
het zenneverhaal in houbloems taal
oh kundig zo staats uitgedragen
als voordrachts
ideaal
Amateuristisch Rederijkersgedicht
(Luc Adriaenssens - Literaire wandeling + Rederijkersreceptie - 17 november 2024)
Olé, olé, olé!
De Goubloem vaart even op Mexicaanse zee
Caramba, caramba, caramba!
Welkom in deze mooie Vilvoordse hacienda
2024 komt nu aan zijn slot
Tijd dus om even stil te staan, begot!
Stil, hoezo stil?
De Goubloem bleef dit jaar helemaal niet stil
Het was al snel bittere ernst
Met het meesterwerk van Oscar Wilde
Brachten we in maart een ernstige komedie
En spotten we met de Engelse aristocratie
Katrien, Karen, Charlotte, Vianney, Jos, Jeroen, Steve
En -terug van meer dan 20 jaar weggeweest!- onze Liliane
Het was voor haar echt niet te veel
Zij brachten allen hoogstaand toneel
Ieder op zijn fermst
En dit… in het belang van Ernst…
In de maand mei
Vond Lucas Vanclooster
Hartige vragen in zijn toaster
Hij stelde ze zonder schroom
In koffiebar Stoom
Aan Lieven Kandolo
en Marjan Justaert
Met af en toe een knipoogje naar Congo
Maar ook naar De Standaard
Alweer een geslaagde moderne literaire activiteit
U merkt het: de Vilvoordse rederijkers gaan mee met hun tijd
Toch houden we ook vast aan een mooi stukje historie
Ik zeg het u even pro memorie
In juli beelden we onszelf uit in de Brusselse Ommegang
We stappen van Warandepark tot Grote Markt
In formatie, elk in zijn rang
Karel de Vijfde wordt elk jaar wat grijzer
Maar we blijven roepen uit volle borst
Leve de Keizer!
Septembermaand was Reuzenmaand!
Fier trokken Reus, Reuzin, Janneke en Mieke
Door de Vilvoordse straten
Blij met deze mooie nieuwe kans
Werd dit gevierd met menig mooie dans
Zij maakten het echter niet te boud
Want onder elke reus stond een stevige Vilvoordse scout
Vandaag beleefden we een mooie literaire wandeling
Ik zeg hierbij graag één ding
Het kwam weer uit de koker van onze Lucas
Hij kreeg veel Vilvoordse auteurs in de pas
Mooie teksten kregen we te horen
Katrien en Lauren lazen voor, zij zijn echt hiervoor geboren
Uw voorzitter legde 2024 even onder de loupe
Weet, we deden dit in groep
Mijn oprechte dank gaat naar een leuk bestuur dat werkt
Zoals u al heeft gemerkt
Dat zijn Paula, Steve, Rudy, Peter en Mimoun
Zij kennen allen twee mooie werkwoorden
Dat zijn: durven en doen!
Dank aan Eva en Louis
Dankzij hun koffiebar
En zonder enige schroom
Houden ze ons onder Stoom
Dank vandaag aan Caramba
Voor het leuk ontvangst
Onder de Mexicaanse zon
Geef ik een dikke kus aan onze Anton
Dank voor uw komst
U heeft nu wel uw bekomst
Van dit schamel gedicht
En het is nu mijn plicht:
Laten we maar zijn een kannenkijker
Zoals een echte rederijker…
Gezondheid!
Amateuristisch Rederijkersgedicht
(Luc Adriaenssens - Rederijkersreceptie - 27 oktober 2023)
Rederijkers zijn kannenkijkers !
Zei ooit een Nederlandse zelfverklaarde geschiedenisdocent
Wij natuurlijk niet content
Een schandelijk citaat
De man is ondertussen dan ook verdiend op emeritaat
Opgestaan is weer de Calendula
Niet als hapje tussen kers en sla
Doch wel als baken van cultuur
Zonder enige muur
En voor alle mensen van onze stad
Jan Pier en Pol
En CC Bolwerk zat weer vol
De edele toneelkunst werd weer beoefend
Geloof me, er is veel voor geoefend
Acteurs en actrices vermaakten zich sans gêne
Temidden van een oerstevige decorscène
Lucas Vanclooster
Legde Tom en Laura, twee Vilvoordse auteurs, op zijn onverbiddelijke rooster
Heerlijke teksten werden gedeclameerd
Heerlijke pintjes werden geconsumeerd
Zijn rederijkers dan toch kannenkijkers?
Stevig paradeerden we op de Brusselse Ommegang
We waren goed op stang
En riepen al vanaf Meiser
Leve de Keizer!
Dank voor uw komst
U heeft nu wel uw bekomst
Van dit schamel gedicht
En het is nu mijn plicht:
Laten we maar zijn een kannenkijker
Zoals een echte rederijker…
Huldigingen
Deken Jon Igartua y Porres
ere-Folkloreleider Carine Collette
(25 oktober 2022)
Op mijn beurt welkom
Schepenen Katrien Vaes
Gemeenteraadsleden
Voorzitter van de Gemeenteraad Johan Serkeyn,
Stadsambassadeur Lene Bettens,
Ghesellen, Sorghers en Donateurs,
Sympathisanten van onze Kamer,
Afgevaardigden van diverse socio-culturele verenigingen,
Vrienden,
Familieleden,
Hallo allemaal,
Hier sta ik dan.
Erkentelijk, geëmotioneerd en dankbaar als 2de Deken in de rijke geschiedenis van onze Kamer.
Vooraleer ik enkele reflecties met jullie deel, een dankwoordje aan de vorige sprekers.
Carl, ik heb gehoord dat je ons toch wel goed kent. Bedankt voor de ver-rijkende en verrijkende lovende woorden en het eerbetoon.
Johan, wat een opsomming over onze Kamer, fijn om te horen dat je onze geschiedenis zo goed kent. Maar dat kan ook niet anders, want je was mee één van de eerste Gouknopjes van de Kamer als ik me niet vergis.
En dan nu het verhaal….
Er was eens...
· een jongetje in het 1ste leerjaar dat met zijn toenmalig vriendinnetje Agnes het koppel Koningin Fabiola en Koning Boudewijn voor de klas mocht vertolken. De liefde was hevig maar mocht niet blijven duren.
Er was eens...
· diezelfde jongeman, die tijdens eenakters en volavondstukken in jeugdgemeenschap Far allerhande rollen te berde mocht brengen, evenals enkele stukken regisseren voor Far-Act.
Er was eens...
· een koppel, dat na een etentje in een Vilvoords restaurant, verzeild geraakte bij een zondagmatinee toneelvoorstelling van de Koninklijke Rederijkerskamer De Goubloem. Ontbijt met Julia stond geprogrammeerd op die fameuse zondag 18 november 1984. Ja, je mag rekenen, nagenoeg 38 jaar geleden. Tijdens de pauze ging ik in de foyer een sigaretje roken - dat mocht toen nog - en een pintje drinken. Na een gesprekje met André Thys, mijn collega bij Radio Dol-fijn, kon ik, teruggekomen in de zaal, aan het vrouwtje melden dat ik in januari 1985 als geluidstechnieker zou meedraaien met de productie van Een Midzomernachtsdroom.
Van het een kwam het ander, de geluidstechnieker begon mee te bouwen aan het decor. Vrouwtjelief vond het ook leuk en deed enthousiast mee.
In maart van dat jaar trad ik dan toe tot het bestuur. En drie jaar later - 1988 - volgde ik wijlen Marcel Stappers op als Griffier van de Kamer. Ik ontving een kartonnen doos met daarin al wat het secretariaat ofte de griffie van onze Kamer betrof. "Niet veel", dacht ik bij mezelf. Eigenlijk lag de geschreven geschiedenis her en der verspreid. Een complexe queeste drong zich op.
Ik dacht, daar gaan wij werk van maken en een heus secretariaat werd uit de grond gestampt. Dank zij enkele helpende "financiële" handen kon een computer worden aangekocht en na heel wat avonden en soms nachten beviel de Kamer van een digitale griffie in MS Access.
Nog een jaar later – 1989 – werd ik verkozen als Onderhoofdman en in onderling overleg met de toenmalige Hoofdman Luc Adriaenssens volgde ik hem op als Hoofdman in januari 2003. De taak van Griffier bleef heel die tijd onder mijn vleugels bewaard.
Intussen was ook mijn echtgenote Carine Collette al in 1985 toegetreden tot het bestuur en volgde zij vanaf december 1987 wijlen Jeanne Van Stevens op als Folkloreleider. Over die folkloretijd straks wat meer.
Onze oudste dochter Ilona nam een tijdje de taak van Fiscaal op zich, waarvoor dank. En bij de jongste verkiezingen in 2018 traden zowel dochter Melissa als zoon Jonas voor 4 jaar mee in de voetsporen van hun ouders en waren zij geheel betrokken bij de dagdagelijkse beslommeringen van een Rederijkerskamer als respectievelijk Ordonanntiemeester en Fiscaal.
Het hoeft geen betoog dat er, behalve heel wat anecdotes en situaties, ook vele blije en minder blije gebeurtenissen doorheen die jaren de revue zijn gepasseerd. Menigmaal herhaalde ik en ik citeer mezelf: "Ik kan bijna een boek schrijven over De Goubloem." Dat is tot dusver nog niet gebeurd. Ik ben niet zo'n schrijver. Maar een ‘ghost writer’ mag zich steeds aanbieden.
Eén anecdote moet ik toch kwijt:
Tijdens mijn eerste productie Een midzomernachtsdroom in januari 1985, vroor het de stenen uit de grond. Johan Serkeyn, hier aanwezig, speelde de rol van Oberon. Hij was in de kleedkamers met de vloertrekker – of den aftrekker zoals ze dat bij ons zeggen – grondig bezig het water aan het wegtrekken dat uit een door de vorst gesprongen buis liep. In de coulissen riep men: "Johan, het is aan u!". Johan repte zich naar het podium en stond daar met de fameuze aftrekker in de hand. Hilariteit alom!
Nog eentje voor de fun?
November 1986 – Wij gaan naar Benidorm – Aan het eind van de opvoering wordt "live" een Sangria bereid, vooraan op het podium en net onder een moderne designluchter. Alles verliep verdomd goed, behalve dat de luchter tijdens de opvoeringen geen enkele keer spontaan naar beneden in de sangriakom viel, ofschoon dit tijdens de repetities altijd wel was gelukt.
Dit gold ook voor het onderdeel met de petanqueballen. Vraag maar aan Johan.
De laatste?
Wat doe je als het orkestje, dat je had gecontaceerd om tijdens de pauze en na de opvoering op te treden, in laatste instantie annuleert? Wel, je boekt een doedelzakspeler! Wij speelden in de oude polyvalente zaal. De doelzakspeler maakte zijn instrument klaar onder de luifel van het nieuwe postgebouw in de Groenstraat. Geloof mij vrij, die twee gaan niet samen. Ik wist niet dat een doedelzak zo luid lawaai – euh, muziek – kon maken.
Er waren ook minder leuke momenten zoals iemand die in de coulissen op een stelling was geklauterd om beter te kunnen volgen, maar eraf viel. Gelukkig zonder al te veel letselschade.
Of iemand die een stukje glas in zijn oog kreeg omdat die een vensterke moest stukslaan.
Of iemand die haar elleboog breekt door in een waterbak te slaan, die op een pleintje in het Italiaanse Chioggia stond.
Maar in mijn hersenen gebrand blijft nog steeds het ongeval waarbij een slechtziende acteur – in het kader van een toneelwerk voor blinden en slechtzienden – de veiligheidsdraad miste en van het podium viel. Een paar gebroken ribben waren het gevolg. Voor mezelf heb ik me voorgenomen om vanuit de zaal altijd te roepen als ik denk dat zoiets zich nogmaals zou kunnen herhalen.
Ik had jullie nog iets beloofd over de folklore. Folklore beleven is misschien niet aan eenieder besteed. Ons Carine heeft er met hart en ziel voor geijverd. Niets was te veel, maar enthousiaste deelnemers opsporen was soms een lijdensweg.
Onze oudste dochter Ilona was trouwens de eerste vrouwelijke reuzendrager van onze Kamer. Zij werd prompt opgevolgd door Melissa, die haar kleine reuzin Mieke voor geen geld wilde afgeven. Jonas droeg al van kindsbeen af het kleine plakkaatje, daarna de grote plakkaat, de vlag en eindigde als volleerd wipper zijn folklorecarrière.
Was er iemand in laatste instantie te kort voor de Ommegang? Op hen kon je rekenen om in te springen.
Het dient te worden verteld dat onze wandelreuzen Reus, Reuzin, Janneke en Mieke overal in Vlaanderen en ver daarbuiten ten zeerste welkom zijn. Jammer genoeg zien de Vilvoordenaars ze maar sporadisch. Het wordt tijd dat dit erfgoed in ere wordt hersteld.
Bovendien maken onze reuzen deel uit van de Inventaris Immaterieel Erfgoed en zouden zij hiervoor een medaille per reus kunnen opspelden. Het dossier dat al sedert november 2017 bij Stad Vilvoorde aanhangig is gemaakt, gaat met geen meter vooruit. Vilvoorde is nog steeds geen reuzenvriendelijke gemeente, we hebben er nog geen festiviteiten voor kunnen uittrekken en dus beschikken onze reuzen nog steeds niet over hun medaille. Hopelijk kan het nieuwe bestuur hier verandering in brengen.
Een anecdote uit de folklore?
Opgepast, er staat wat wind. Voorzichtig. Boem, daar ging Reus met zijn neus tegen de grond. Geen bloedneus, wel een kleine kneuzing. De reuzendrager zelf heeft er niets aan overgehouden.
Dé anecdotes uit de folklore!
Opening Kermisstoet in Vilvoorde. Het jaartal ben ik kwijt. De stoet loopt door de Leuvensestraat. Onze vlag op kop, dan het plakkaat, de wippers en onze reuzen. Ter hoogte van de huidige Carrefour Market staat er veel volk. Dus wippen maar met die pop. Hoep Sa Sa!!! En hij bleef hangen over de kabel van de tramleiding van tram 58. Gelukkig waren onze vrienden de brandweer bereid de pop van haar hoge troon te halen. Het jaar daarop werd er rustiger gewipt in de Leuvensestraat, maar ter hoogte van The Rush bleek Hoep SaSa een eigen koers te willen varen en belandde hij prompt op een tafel vol fris getapte Kriek en vers gekapte dames. De rest laat zich raden.
Nog wat cijferwerk voor wie ervan houdt:
· 109 toneelproducties als medewerker
· 93 affiches ontworpen
· 71 keer opgetreden in Brusselse Ommegang, meegelopen als wipper en/of als begeleider van de reuzen
· 13 toneelrollen op mij genomen, waarvan 2 met brochure in de hand als invaller in laatste instantie
· 8 toneelwerken geregisseerd
· Heel wat muziekjes opgenomen en gemixed, gehoord tijdens de opvoeringen, de pauzes en het napraten, al dan niet gepaard gaand met videomontages. Die dan zelfs zoals in de grote bioscopen op groot scherm werden vertoond terwijl het publiek binnenstroomde.
Behalve het voormelde werden onze sociale media onderhouden – de website, de facebook pagina (opgestart samen met Jos Stappers), het instagram profiel (met de hulp van Melissa), op geregelde tijdstippen gingen de digitale nieuwsbrieven de deur uit, kwam de lay-out tot stand van ons programmaboekje - Repliek, werden de affiches en de uitnodigingen voor het Gezellig Samenzijn enz. ontworpen.
Zelf heb ik enorm veel herinneringen aan die mooie tijd.
Leuke bestuursvergaderingen met evenleuke achterafjes.
Gezellige momenten tijdens de decorbouw met moeilijke opdrachten van de regisseur, die toch tot een goed einde werden gebracht.
Onvergetelijke podiumprestaties door velen en enkele door mezelf. Rollen om u tegen te zeggen en/of rollen die ik ’s middags begon te leren om ’s avonds dan met brochure in de hand op het podium te staan ter vervanging van een zieke acteur.
Grandiose samenwerkingen met regisseurs van allerhande allooi. Veel tijd doorgebracht op onze slaapkamer met o.a. Sien Eggers, Julie Mannaerts enz.
Veel bijgeleerd over lichttafels en -sturing, geluidsopnames en videomontages.
Het feit dat mijn job mijn hobby was en omgekeerd heeft hier zeker toe bijgedragen. Bedankt aan mijn leermeester licht Chris Van Goethem, cursus lichtregie en kleurfilters bij ADB (Zaventem), het meedenken voor drukwerk door Roland en Tine Verhelst van Technicoms Copy Center (Vilvoorde), de technieken voor audio- en videomontages door Rik Maertens en Mario Declercq van VideoLine (Ichtegem), de innemende gesprekken over performers en presentatoren in een kleine BV-wereld door Jan Cleymans van Make My Day (Antwerpen) en het immense geduld en empathisch aanbrengen van leuke ideeën en mogelijkheden door o.a. David Liekens en Tom Develter van cc Het Bolwerk. Ik draag jullie voor altijd in mijn hart.
Ook Gouknopjes zien doorgroeien was een ambitie. Beste voorbeeld is, denk ik, Eva Liekens, die – binnen en buiten het bestuur - de hele ladder van Gouknopje, over actrice, jeugdleider tot regisseur met brio heeft bewandeld. En nu keert er zelfs een oud-Gouknopje terug om mee in het bestuur te zetelen. Welkom, Mimoun.
Herinneringen, memories, souvenirs… zo veel, zo tof, zo… om nooit te vergeten:
· een dansend barteam, roos in de mond en handdoek als waaier, op de toog van de kleine foyer op de tonen van “Geef die rozen aan Sandra”
· de organisatie van 500 jaar De Goubloem samen met een heel team en mijn zwangere vrouw
· de nachtelijke after-repetities in ’t Hoekske of andere drankgelegenheid
· het ludieke partygevoel tijdens de diverse pasmomenten van allerhande kostuums
· de ssst geluiden in de coulissen tijdens de opvoeringen in de polyvalente zaal omdat de vloer steeds weer kraakte wanneer het niet moest ondanks de vele tapijten die er lagen
· de al dan niet saaie, levendige, leerrijke Gewestelijke, Provinciale of Nationale Congressenzonder die van het Internationaal Congres Vlaanderen-Nederland te vergeten.
· De organisatie van twee zulke internationale congressen in Vilvoorde met als uitschieter onze eigen Improvisatiewedstrijd voor Jeugd hier in deze feestzaal
· Een drukbezocht "gratis" feestje ter ere van 520 jaar De Goubloem met losse sketches en een wandelend orkest
· De vieringen van medewerkers en/of bestuursleden
Ik moet wel vertellen dat ik heel dat Rederijker- en Kamerverleden voor een groot deel te danken heb aan mijn voorganger Deken wijlen Roger Adriaenssens. Hij heeft, denk ik, van in den beginne in mij geloofd. Ettelijke uren hebben wij samen gesleten om zaakjes uit te klaren, regisseurs te ontmoeten, nieuwe dingen uit te proberen en ook verscheidene flesjes van een of ander geestelijk vocht te ledigen.
Ook de vrouwen – Marie-Thérèse en Carine - kwamen goed overeen en waren steevast in de vestiaire te vinden om de jassen aan te nemen en tezelfdertijd een gezellig praatje te slaan.
En dan de Rederijkerij:
De naam Rederijker zou een verbastering kunnen zijn van het Franse ‘rethoriqueur’, dat dan op zijn beurt een afgeleide kan zijn van het Latijnse ‘retorica’. Voor ‘retorica’ staat in het woordenboek: “redekunst, kunst van het voorgedragen woord, leer der kunstmatige welsprekendheid.”
De Rederijkerij laten leven in de 21ste eeuw was en is dan ook geen sinecure. En met mondjesmaat de waarden van toen verwerken in het hedendaagse leven is plezant maar complex.
Geen fakkels, wel mooi uitgewerkte lichtscenario’s.
Geen trommels, wel doordachte geluiden, begeleidende muziek en video's ter ondersteuning.
Blijven ijveren om onze Reuzen en de wippers met de Hoep Sa Sa in mooi uitgedoste kleren te laten verschijnen in allerhande folkloristische optochten, daar zijn wij fier op – jammer dat we ze in Vilvoorde zelf zo weinig mogen zien.
Nu enkele decennia later is het tijd om de welbekende fakkel door te geven. Het was al geruime tijd een zoektocht naar de juiste man of vrouw op de juiste plaats. Gelukkig heeft ex-Hoofdman en huidige Prince van Ere Luc Adriaenssens het voortouw genomen om zich als kandidaat-Hoofdman te profileren, al was het maar om voor continuïteit te zorgen. "Als tijdelijke functie", zoals hij zelf zegt.
Maar vooraleer ik afsluit, wil ik toch even stilstaan bij de toekomst. De toekomst in het algemeen en zeker de toekomst van de vele verenigingen die Vilvoorde kent.
Wat mij opvalt, is dat er in Vilvoorde tot wel 8 toneelverenigingen zijn, die ieder apart een gedegen werking hebben. Hier moet toch vroeg of laat een massaproductie kunnen uit voortvloeien? Ik had al een eerste voorzet geprobeerd tijdens de afgelopen coronaperiode, maar die is jammer genoeg afgesprongen. Volgens mij is hier werk aan de winkel.
Ook vraag ik mij af of de jaarlijkse werkingssubsidies wel enig nut hebben als je ze maar voor 1 productie per seizoen kan gebruiken en dan zijn ze op. Zou een gratis infrastructuur met technische ondersteuning geen betere oplossing of goedkopere manier van handelen zijn zowel voor het management van de Stad als voor de betrokken vereniging?
Maar genoeg gezaagd, de toekomst zal het ons leren. In alle geval, ik wens het nieuwe bestuur veel succes voor de toekomst. In de mate van het mogelijke kan het nog steeds op ons rekenen. Het nieuwe bestuur krijgt ons volste vertrouwen.
Bedankt aan alle edelingen, medewerkers, acteurs en actrices van onze Kamer, regisseurs, sponsors, technische crew van cc Het Bolwerk, medewerkers van Stad Vilvoorde om enthousiast te hebben meegewerkt tijdens de afgelopen jaren.
Ook een bijzonder dankwoord aan alle toeschouwers die één of meer keren kwamen genieten van onze producties en/of onze folklore-activiteiten.
Het was leuk om jullie Hoofdman te zijn. Ondanks alle ups en downs blijft er toch steeds een goed en warm gevoel over. Het was een mooie tijd, het was een boeiende tijd, het was een leerrijke ervaring.
Ik ben fier en trots om jullie Deken te mogen worden. De Rederijkerijj hoog houden, ervaringen delen en advies geven wordt mijn motto. Op naar 2023 en hopelijk een vruchtbaar 530ste jaar voor de Koninklijke Rederijkerskamer De Goubloem.
Een gedicht dringt zich op:
Ik loop niet, ik glij.
Ik sta niet stil, ik bevries.
Jouw links is mijn jardin.
Ik draai niet, ik beweeg.
Ik praat niet, ik declameer.
Ik schreeuw niet, ik fluister luid.
Ik stotter niet, ik improviseer.
Ik bibber niet, dat is plankenkoorts.
Niet iemand schilderen, maar wel grimeren.
Wens me nooit succes, zeg altijd toi toi toi.
En als ik buig,
verwacht ik
een staande ovatie en
een bos rode rozen!
In liefden groeyende.
Jullie dienaars
Folkloreleider op rust Carine en Deken Jon
Dekenhuldiging Roger Adriaenssens
(21 juni 1998)
Rederijkersdromen
(Antoine Andriessens)
Op de zolder van mijn hart
veilig weggeborgen
ligt een prachtige schat
van liefde voor De Goubloem,
haar roem en haar zorgen.
De Factor mist geen letter
van wat de raad vertelt,
is ook een keurige zetter,
charmant en lief gesteld.
De Fiscaal speelt een zware rol,
hij waakt op onze centen
en houdt dit jaren vol.
Hij straalt De Goubloem uit
tot bij de Brabantse venten.
Den Thys, voorwaar een felle,
droomt voor De Goubloem
zo'n hoge vluchten
dat de Hoofdman
er moet van zuchten
en zijn brede borst
vol hoop en trots doet zwellen.
Zijn Julia leidt de jeugd
tot ieders grote vreugd
en leert ze door keurige taal
hoe schoon is onze moedertaal.
Carinneke, een lief kindeke,
zorgt voor onze reuzen.
'k Zag voorwaar dat onze Jan
knipoogde naar Mieke
en hun schone ouders.
Vier sterke wippers wippen
Hoep Sa Sa hoog in de lucht,
hij valt met zware zucht
op zijn buik of zijn rug.
De Hoofdman heeft met zijn zoon
een vlijtige, knappe adjudant.
De Prins draagt waardig
de Braek, symbool van vrijheid,
een borg voor 't voortbestaan
van ons roemrijk blazoen.
Zijn prinses helpt op haar manier,
er gaan al drie prinsjes
achte rons banier.
De Hoofdman leidt met zachte hand
in liefden bloeiend, het hele pand.
Hij heeft aan De Goubloem
zijn ziel en hart verpand.
Ik vraag vergiffenis aan Jot Theys
omdat ik zo menig rijm
door slordigheid heb verpatst.
In mijn dromen bid ik
voor allen die ik niet noemen kan
en dank ze hartelijk
omdat zij de vijf eeuwen lange colonne
van Goubloemrederijkers hebben vervoegd.
In vrome herinnering
van hen die ons zijn voorafgegaan.
Eerbiedig opgedragen aan
Hoofdman Roger Adriaenssens.
Paardenstaart - Tirade
(Margaretha Bank)
Een meisje met een paardestaartje
loopt lachend naast een duffel-coat.
Beiden 18 jaar... Hij wordt piloot,
zij studeert rechten. Het leven is een taartje
en burgers een akelig allegaartje.
Na enkele jaren worden zij een paartje.
Hij werd boekhouder, heeft een kort geknipt kalotje.
Zij is mama, draagt een stevig wikkeldotje
en glimlacht als hij plagend stelt het vraagje
of zij nog is als vroeger, het wilde paardje?
Wrekend trekt zij speels hem aan zijn baardje
en beiden denken: "Is 't al zo lang geleden?"
Zij kijken plots verwonderd want... tevreden
loopt het dochterke, kleine Klaartje,
met pa en ma, net burgerpaartje, weer... met een paardestaartje.